Slow down

WinterwonderlandJezelf motiveren en uitdagen om dingen te doen is belangrijk. Maar het is net zo belangrijk om regelmatig even stil te staan of in ieder geval wat rustiger aan te doen. Deze blogpost van vandaag helpt je daarbij. 

Soms moet je – gedwongen of niet – het even wat rustiger aan doen. Deze week was zo’n week voor mij. Ziek op de bank liggen en continu een overprikkeld hoofd hebben zijn geen goeie ingredienten voor een productieve week, laat staan een creatieve week. Maar ach, de boog kan ook niet altijd gespannen zijn.

Gelukkig ben ik ondertussen weer in staat om lekker buiten te wandelen en vrijdagmiddag heb ik lekker over Landgoed Rhijnauwen rondgelopen. Laat ik hier eerst even zeggen dat ik zo dankbaar ben dat ik op loopafstand van zo’n mooi wandelparadijs woon! Wat een cadeautje!!! En weet je wat vrijdag de kers op de taart was? De grond was bezaaid met sneeuwklokjes. Een dik tapijt van hele tere, kleine witte bloemetjes. Zo veel, dat het op sommige plekken net leek of er sneeuw lag!

En toen herinnerde ik het mij ineens weer: ik heb daar ooit een mooi verhaaltje over gelezen in een Libelle van mijn oma! Dus in het kader van het wat rustiger aan doen vandaag geen motiverend artikel over opruimen of schoonmaken, maar een verhaaltje om even bij stil te staan. Een verhaaltje van Marie Mrstikova over hoe de sneeuw aan zijn kleur kwam.

Alles had een kleur, behalve de sneeuw. De aarde was bruin, het gras was groen, de rozen rood en de hemel blauw. De arme sneeuw besloot om aan één van de anderen een beetje kleur te vragen.

Eerst ging hij naar de aarde: “Aarde, mag ik wat van jouw bruine kleur?” Maar de aarde sliep en antwoordde niet. 

Daarna ging de sneeuw naar het gras en vroeg: “Gras, mag ik wat van jouw groene kleur?” Maar het gras was gierig en deed net alsof het niets gehoord had.

Toen ging de sneeuw naar de roos en smeekte: “Roosje, alsjeblieft, geef mij wat van jouw rode kleur.” Maar de roos was erg verwaand en draaide haar hoofd af.

De sneeuw probeerde het bij de hemel en riep: “Hemel, mag ik wat van jouw blauwe kleur?” Maar de hemel was heel ver weg en hoorde de sneeuw niet.

Tenslotte vroeg hij aan een klein wit bloempje aan de rand van het bos: “Bloempje, mag ik wat van jouw mooie kleur?” En het lieve bloempje antwoordde: “Natuurlijk, neem zoveel als je wilt!”

Zo nam de sneeuw wat van de witte kleur van de bloem en vanaf dat ogenblik was de sneeuw wit. En daarom wordt het tere bloempje aan de rand van het bos sneeuwklokje genoemd en is het het enige bloempje dat van de sneeuw geen last heeft.

Heb je even rustig aan gedaan en ben je er weer helemaal klaar voor om jezelf te motiveren en uit te dagen? Vraag dan hier de gratis opdrachten van mijn Mindful Huishouden Challenge aan!

Ik wens je een fijn en rustig weekend toe! Veel liefs, Laura

PS. Volg mijn blog nu ook op Bloglovin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s